Bei uns im Arzgebirg': Heiteres aus dem Erzgebirge by Max Wenzel

(2 User reviews)   2446
Wenzel, Max, 1879-1946 Wenzel, Max, 1879-1946
German
Hey, have you ever wondered what daily life was like in a small German mountain town a hundred years ago? Max Wenzel's 'Bei uns im Arzgebirg'' is like finding a dusty, wonderful photo album full of stories instead of pictures. It’s not one big plot, but a whole collection of funny, warm, and sometimes surprisingly sharp little scenes from the Erzgebirge region. You get to meet the locals, hear their gossip, and see their world through Wenzel’s affectionate but observant eyes. It’s a charming, quiet escape into a specific time and place that feels both foreign and strangely familiar. If you like slice-of-life stories with real heart and humor, you’ll love this.
Share

Read "Bei uns im Arzgebirg': Heiteres aus dem Erzgebirge by Max Wenzel" Online

This book is available in the public domain. Start reading the digital edition below.

START READING FULL BOOK
Instant Access    Mobile Friendly

Book Preview

A short preview of the book’s content is shown below to give you an idea of its style and themes.

freget zor Virsicht noch emol, ob dos e »schwarze« Partie warn sollt. Geleich bleket'n e Sticker drei Mann: »Dos verstieht sich von salber, schwarze Partie!« Bei dan, die dos sahten, verstand sichs meitwagn von salber, se warn alle dreie Gunggeselln. Die annern sahten schie gar nischt derzu. 's wullt kener tue als wär er dergegn, weil doch do die annern gedacht hätten, se ständen unern Pantoffel derhem; un 's warn aa net racht geheier zuzestimme, wegn ihrn Weibsen derhem. De Weibsen warn dan Kegelklub überhaupt net grü. Ewig kame de Manner net ehem, un wenn se kame, merket mer aa, daß se e fei wing naß Zeig dorch de Kahl hatten lafen lossen. Un vollst de Kegelräsen, dos war e Sach, wu käne ihrn Maa esu richtig traue tat. De Weibsen hatten dan Kegelklub a en annern Name gabn, aus dan »Feuergeistern« warn »Feuerrübln« gewurn. Se hatten a derhem net mit ihrer Asicht hinern Barg gehalten, un allemol, wenn ewos lus sei sollt, hatten de Manner e finkel Sorg un Angst bis se's ihrn Weibsen beigebracht hatten. 's getrauet sich drim heit kener mit der Sprach racht raus; wenn se ehem kame, wursch doch allemol of dan geschubn, darsch zeerscht gesaht hatt, un kener wollts gewasen sei. Wie drim der Einahmer esu rim freget, do warn se net alle bei der Spritz. Der Tippmann-Paul, dar ben Ball-Reuther ne Versandt hatt, freget bluß noch, öbs wieder nei ins Böhmsche giehe sollt, un do hieß geleich vun e paar Seiten, dos verständ sich vun salber. Un wie er dos gehört hatt, saht der Tippmann-Paul, er wißt noch net racht, wie's wär, 's kennt sei, er krieget ze Weihnachten Besuch. A der Budenmäster von Bahnhuf, der Schenk-Christian, war sich noch net recht enig, ar hätt engtlich zon zwäten Feiertog mit seiner Fraa zu sein Schwoger noch Neidörfl gewollt un do müßt er erscht emol mit seiner Fraa reden. Der Schmidt-August konnt's a net gewiß sogn, ob er mit derbei sei könnt, an dritten Feiertog wär Christbaamvergniegn in Militärverei, do mecht er doch a mit seiner Fraa hiegiehe, un zwä Ohmd hinerenanner wär doch ewing ze viel. A der Zeißig-Max war ogehalten, 's wär doch zu de Feiertog engtlich an schensten derhem, -- kurz 's sog aus, als ob aus dar Schlietenpartie nischt warn wür. Der Nächste, dar gefregt wur, war der Mendt-Gust. Dar war net verheirat un schie sechsedreßig Gahr. Dar fing a e gruße Red ze halten un saht: »Nu horcht emol har! Dos sieht mer schie, daß heier nischt warn soll. Eire Weibsen hobn, wie mersch vierkimmt, de Nos' noch von viering Gahr voll. Nu kenne mir paar Gunggesellen doch a 's Gald net ellä verwichsen, dos weß ich aa. Dorim beatrog ich, 's warn dosmol de Weibsen mitgenomme, do werd doch e manicher sich noch besinne!« Un 's war werklich wunnerbar, do konnts of emol jeder eirichten, a die, dan's erscht net gepaßt hatt. När der Ries-Emil hatt noch ewos dergegn. Dar saht: »Wos hoben mir dervu, wenn Ihr eire Weibsen mietnahmt, mir hänge do hinten dra, wie's Schleifzeig. Wenns emol mit Weibsen sei soll, do mechten a noch e paar gunge Maadle mietgenomme warn, daß mir a ewos hobn.« Der Baumann-Arnst saht zwar, 's wär schener, wenn de Verheiraten ewing uner sich warn, do gäbs meh Schund, oder 's kunnts kener dan Karln uhne Fraa verdenken, daß se bei dar Schlietenpartie a e Weibsen hob'n wollten, un 's wuhr estimmig beschlossen, daß e Familienausflug in Schlieten gemacht warn sollt. Nu freget sich's när noch, wuhi. Do fing mei Budenmäster a. Ar saht: »Ich bi derfir, mer fahrn ins Bähmische....

This is a limited preview. Download the book to read the full content.

Max Wenzel's book is a collection of short, cheerful sketches about life in the Erzgebirge (Ore Mountains) region of Germany in the early 20th century. There's no single hero or villain. Instead, Wenzel acts as our guide, introducing us to a whole village worth of characters—the clever farmers, the gossiping neighbors, the weary but wise craftsmen. We see them at work in the fields and workshops, celebrating holidays, navigating small-town dramas, and sharing their unique dialect and dry wit.

Why You Should Read It

This book is a quiet joy. Wenzel clearly loves his homeland and its people, but he doesn't paint an overly sentimental picture. The humor feels real, born from the daily struggles and triumphs of these communities. You can almost hear the clinking of tools in the woodcarving shops and smell the pine trees. It’s less about major events and more about capturing a spirit—the resilience, the community bonds, and the simple, hard-earned pleasures of life in the mountains. Reading it feels like sitting by a warm stove and listening to a great storyteller.

Final Verdict

This is a perfect book for anyone who enjoys regional history, folklore, or character-driven stories without a fast-paced plot. It’s ideal for a slow afternoon read, for someone with German heritage exploring their roots, or for any reader who just wants to visit a cozy, well-observed world very different from our own. It’s a specific, heartfelt snapshot of a place and its people, preserved with warmth and genuine laughter.



🔓 License Information

You are viewing a work that belongs to the global public domain. Use this text in your own projects freely.

Jackson Brown
1 year ago

To be perfectly clear, the content flows smoothly from one chapter to the next. Definitely a 5-star read.

Amanda Lee
1 year ago

Helped me clear up some confusion on the topic.

4
4 out of 5 (2 User reviews )

Add a Review

Your Rating *
There are no comments for this eBook.
You must log in to post a comment.
Log in


Related eBooks